2011/Aug/04

อธิบายช่องโหว่
ผมอธิบายไม่เก่ง ผมเขียนคร่าวๆก็แล้วกันนะครับ ปกติ หน้า login ของเว็บจะมี ช่องให้กรอก 2 ช่องนั่นคือ
username และ password ส่วนใหญ่เขาจะเขียนโปรแกรม ดังนี้
 
$username = รับค่ามาจากช่อง
$password= รับค่ามาจากช่อง
 
คำสั่ง sql ในการ query  ก็จะประมาณ 
 
$sql = "select * from members where user='$username' and pass='$password' ";
 
ถ้าคนกรอก username เป็น  bigchern และ password มาเป็น 1234 คำสั่ง sql ที่ได้ก็จะออกมาเป็น
$sql = "select * from members where user='bigchern' and pass='1234' ";
ซึ่งถ้าข้อมูล username และ password ถูกต้องก็จะไม่มีปัญหาใดๆทั้งนัน้
 
แต่ถ้า มีคนหัวหมอถ้าคนกรอก username เป็น  bigchern และ password มาเป็น 1' or ''=' คำสั่ง sql ที่ได้ก็จะออกมาเป็น
 
$sql = "select * from members where user='bigchern' and pass='1' or ''='' ";
ซึ่งจะทำให้ การลอกอิน ครั้งนี้ผ่านไปได้โดยที่ คนลอกอินไม่จำเป็นต้องรู้รหัสผ่าน
 
วิธีป้องกัน
ตอนรับค่าจาก form ลอกอิน ควรใส่คำสั่ง addslashes ให้กับตัวแปรเช่น
 
$username = addslashes(รับค่ามาจากช่อง)
$password= addslashes(รับค่ามาจากช่อง)
 
จะทำให้เครื่องหมาย 1' or ''=' กลายเป็น 1\' or \'\'=\' ก็จะไม่เปิดปัญหานี้
 
ช่องโหว่นี้ยังมีหลงเหลือมากมายในเว็บต่างๆ ทั้งไทยและ ต่างชาติ แม้แต่เว็บใหญ่ๆ ก็มักจะมี ส่วนใหญ่ นักพัฒนาก็รู้ดีอยู่แล้ว แต่ขี้เกียจป้องกัน หรือบางทีอาจจะหลงลืม
 
ถ้าใครอยากลองดูเว็บที่มีช่องโหว่นี้ก็ลองได้ง่ายๆ ผมจะใบ้ keyword ให้หาใน google ก็แล้วกันนะครับ
ลองหาคำว่า
"กินเที่ยว ทั่วไทย"
"scawai"
เป็นต้น ลองดูนะ ขำๆ อย่าไปทำอะไรเขาหละ หรือจะเมล์ไปบอกเขาถึงช่องโหว่ก็ได้ เผื่อจะได้รับคำชม

edit @ 4 Aug 2011 13:45:23 by bigchern

edit @ 4 Aug 2011 13:47:51 by bigchern

2011/Aug/01

เมื่อหลายปีที่แล้วตอนผมเรียนจบใหม่ๆ ผมนั่งซ้อนท้ายวินมอไซค์ ไปบนถนนรัชดา รอบข้างผมเจอ รถ taxi ที่มีผู้โดยสาร เจอฝรั่งนั่งรถตุ๊กๆ เจอคนทำงาน
แต่งตัวดีขับรถ เก๋งคันงาม เจอเสี่ยๆ ขับรถราคาแพงอยู่เกลื่อนถนน

ให้ ตายเถอะในโลกนี้มันช่างมีคนหลากหลาย เอาแค่บนถนนที่ผมกำลังสันจรอยู่ มีคนที่ดูเหมือนจะมีเงิน
มีรถราคาแพงขับ มากกว่าคนจนที่นั่งวินมอไซค์อย่างผมเสียอีก คนรวยเหล่านี้เขามีดีกว่าผมยังไงบ้างนะอยากรู้จัง

1.เขาตั้งใจเรียนกว่าผม?
2.เขาฉลาดกว่าผม?
3.หรือว่าเขาหน้าตาดีกว่าผม (อืม..คงไม่ใช่เพราะที่เห็นรวยๆก็มีทั้งหล่อทั้งไม่หล่อ)
4.หรือเกิดมาเป็นลูกคนรวย? (อันนี้ขอไม่นับเพราะมันไม่ ตื่นเต้น)

เอา เป็นว่าในขณะที่ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนปกติ ที่พอมีพอกิน กลับมีคนอีกมากมายที่เขา ประสบผลสำเร็จ แต่ก็มีคนอีกมากมาย เช่นกันที่ยัง อดอยากและขาดโอกาส
มาวันนี้ผมทำงานมาหลายปี มีหลายๆอย่างที่คิดว่าอยากมี แต่เมื่อมอง ผ่านกระจกรถยนต์ที่ผมขับ ผมก็ยังมองเห็นสิ่งเดิมๆ ยังมีคนมากมายที่ขับรถ หรูดูท่าทางร่ำรวย
กว่าผม ทำไมผมถึงไม่ใช่คนกลุ่มนี้ เพราะบางคนดูยังอายุน้อยกว่าผมด้วยซ้ำ  ผมพลาดตรงไหนผมรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่ตอนนี้ตัวเอง เป็นได้แค่นี้
ผมไม่ได้สนใจว่ามีเงินเยอะจะใช้จ่ายได้ฟุ่มเฟือยนะ เพราะที่ผมมีก็เพียงพอกับที่ผมต้องใช้อยู่แล้ว แต่ผมมองว่า ทำไมผมเก่งไม่สู้เขา ถึงมันจะไม่ใช่
ทุกอย่างที่เรามี แต่มันก็เป็นสิ่งมาตรฐานที่เอาไว้วัดคนได้ดีทีเดียว  เพราะถ้าจะให้เขามาเล่นเกมส์ เคาเตอร์สไตรท์แข่งกับผม ผมก็คงชนะ เพราะ
คนเหล่านั้นหลายคนเขาเล่นเกมส์นี้ไม่เป็น  แต่ทุกคนต้องทำงานและสร้างฐานะ ถ้าหากใครสร้างฐานะขึ้นมาได้ด้วยตัวเองก็จะถือว่าเก่ง
ถ้าคนที่ล้มเหลวก็ถือว่าอ่อน  ส่วนคนที่ขอแค่มีกินไปทุกวันมีบ้านมีรถพออยู่พอกิน คนเหล่านั้นถือว่าเขาไม่อยากจะลงแข่ง เป็นคน "พอเพียง"

แต่สำหรับผม เกิดมาชาตินึงมีเวลาเท่าๆกันทุกคน ยังไงก็ไม่ขอเป็นเพียงเท่านี้ "ไม่อยากแค่เรียนจบ ทำงาน ซื้อรถ ซื้อบ้าน แต่งงานมีลูก ส่งลูกเรียนจล แล้วก็แก่ตาย"
คนแบบนี้มีถมเถ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกต่ำต้อย คนจีนเขาลี้ภัยเข้ามาไทยเสื่อผืนหมอนใบ เขายังสร้างตัวเองจนลูกหลานมีฐานะร่ำรวยได้ แถมในแต่ละวันยังมี
เศรษฐีหน้าใหม่ ที่สร้างตัวขึ้นมาเองจาก 0 ออกทีวีอยู่บ่อยๆ ไม่ไหวแล้ว ผมจะต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

และแล้วก็ถึงวันที่ผมกล้าทำ วันนั้นผมได้อ่านสกุ๊ปพิเศษเกี่ยวกับ เศรษฐีหน้าใหม่ที่ใช้เวลาแค่ 6 ปีสร้างตัวจนร่ำรวย ให้ตายเถอะเจ้าหมอนี่มันอายุน้อยกว่าผมเสียอีก
http://www.weekendhobby.com/offroad/toyota2700club/Question.asp?ID=2177

หลังจากอ่านเรื่องของหมอนี่ ตอนเย็นผมก็ไปกินเหล้า ใช้ชีวิตแบบเดิมที่ผมทำมาตลอดคือเป็นพนักงานกินเงินเดือน ตอนผมนั่งกินเหล้าคนเดียว ร้านเหล้าที่ผมชอบไป
มันเป็นโรงเบียร์ มีคนทุกแนว ทั้งคนทำงานโรงงาน คนทั่วไป ป๋าใส่สร้อยทองเส้นเบ้อเริ่ม ที่สาวๆส่งสายตาอยากทำความรู้จัก หรือแม่กระทั่งไอ้หนุ่มขี้เมา เต้นมันสุดๆ
แบบไม่ได้สนใจใคร นักดนตรีนักร้องที่ร้องเพลง ผู้คนทั้งร้านหลายร้อยคน ชื่นชอบ ปรบมือ ผมมองแล้วผมก็คิด ...

คนทำงานที่ใส่เสื้อโรงงานมาเที่ยว สาวไม่ค่อยสนใจเลย แม้กระทั่งเด็กเสริฟก็บริการดีไม่เท่าไอ้ป๋าหัวหงอก
ป๋าตู้ทองเคลื่อนที่ สาวๆแทบอยากจะเข้าไปขอนั่งด้วย
ไอ้หนุ่มขี้เมานี่มันศิลปินตัวจริง ไม่สนใจใครเลย กูมามันของกูคนเดียวพวกมึงอย่ายุ่ง
นักร้องรูปหล่อสาวๆกรี๊ด มีคนสนใจมากกว่าผมเป็น 1000 เท่า ถ้าเขาทำสำเร็จเขาก็คงจะได้เป็น ดารา นักร้อง หาเงินได้เยอะในระดับนึง โดยที่เขาไม่จำเป็นต้องตั้งใจเรียนด้วยซ้ำ

โอ้ยยยย ไม่เอาแล้วผมจะออกจากงาน ผมไม่อยากอยู่แค่นี้ ก่อนแก่ตายขอ ทำอะไรตามใจตัวเองบ้างเถอะ ถ้ายังอยู่ต่อไปแบบนี้ ก็คงไม่ต่างจากคนทั่วๆไปที่มีอยู่เกลื่อนเมือง
ผมตัดสินใจจะลาออกวันนั้น แล้วมาดูกันว่าผมจะทำได้สักแค่ไหนถ้าไม่รวย ก็เจ๊งกันไปเลย แต่ไม่ขอเอาธรรมดาไม่เอาแบบ ปกติแล้วโว่ยยย

อยากทำอะไรสักอย่างที่มันสร้างสรรค์ แล้วสำเร็จมีผู้คนยอมรับว่าเก่ง เออ มึงเก่งว่ะ เออ มึงเจ๋งว่ะ แค่นี้เอง "ผมจะไม่เป็นเพียงแค่คนธรรมดา"

ถ้าสมมุติผมทำได้อย่างพ่อหนุ่มคนนั้นผมจะทำไง ถ้าหากผมมีธุรกิจที่มีมูลค่า 1000 ล้านบาทเหมือนหลายพันคนทั่วโลก ผมจะทำยังไง
คนเหล่านั้นเขาไม่หยุดทำ เขายังดำเนินกิจการต่อ บางคนเดินพลาด จากมีเงินเป็น 1000 ล้านก็ขาดทุนจนล้มละลายก็มีถมเถบางคนใช้ทั้งชิวิตหาเงิน
ได้เป็น 1000 ล้านแต่ได้ใช้เวลาในการใช้เงิน น้อยกว่าคนทั่วๆไปที่ขอแค่พอมีพอกินเสียอีก

ในส่วนตัวผมไม่ได้ตั้งเป้าหมายไว้ที่ตัวเลข เพราะมันคงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะมาตั้งเป้าว่าต้องทำให้ได้เท่านั้นเท่านี้ เพราะต่อให้ผมทำได้สัก 1000 ล้าน
เท่าพ่อหนุ่มนั่น ผมก็เป็นแค่คนคนนึงในหลายพันคนทั่วโลกทำได้ เออแล้วตกลงกูต้องการอะไรหละเนี่ย ?

เอางี้ดีกว่า มีคนหลายพันคนทั่วโลกประสบความสำเร็จทางธุรกิจ แต่ผมนี่แหละจะต้องเป็นคนแรกที่จะไปทำงานทุกๆที่ที่อยากจะไป เดือนนี้ผมอยู่ กทม
แต่เดือนหน้า ผมอาจจะอยู่ ภูเก็ต ผมจะไปทุกที่ที่มันน่าอยู่ และมีสัญญาณมือถือ ผมจะเป็นคนที่หาเงิน และใช้เงินได้อย่างลงตัว ผมจะใช้เวลาหาเงิน
ให้น้อยกว่าเวลาที่ใช้เงินให้ได้ นี่แหละคือเป้าหมายที่ผมจะทำในอนาคต และทุกๆที่ที่ผมไปทำมาหากิน ผมจะพยายามมีบทบาทในสังคมในเชิงสร้างสรรค์ให้อย่างสุดฝีมือ

เอาวะๆ  ทั่วไทยกูจักต้องไปให้หมด